Biografia

Urodził się w Wenecji jako drugie z trojga dzieci Romena Zennara i Italii. Jego ojciec stracił posadę urzędnika miejskiego, ponieważ odmówił wstąpienia do partii faszystowskiej. Uczęszczał do szkoły podstawowej im. Armanda Diaza, a następnie do szkoły zawodowej dla uczniów mechaników w weneckim Arsenale. W wieku osiemnastu lat został zatrudniony w Kolejach Państwowych, gdzie pracował do 1970 roku. Od 1971 roku był — mianowanym za wybitne zasługi — profesorem modelowania w Państwowym Liceum Artystycznym (Liceo Artistico Statale) w Wenecji, gdzie uczył do 1991 roku.

Jego działalność artystyczna rozpoczęła się wcześnie: w latach 1953–1965 brał udział we wszystkich zbiorowych wystawach rzeźby Fundacji Bevilacqua La Masa, a w 1955 roku zdobył pierwszą nagrodę Miasta Wenecji. Od 1959 roku, aż po lata siedemdziesiąte, uczestniczył w Międzynarodowych Konkursach Bronzetto w Padwie. W 1961 roku był jedynym Włochem zaproszonym na Europejskie Sympozjum Rzeźby w Austrii. W 1966 roku wykonał dzieło w marmurze dla Międzynarodowego Muzeum Henraux. W 1968 roku wygrał konkurs krajowy na rzeźbę przeznaczoną do budynku szkolnego w Rosolinie (prowincja Rovigo). W 1969 roku wygrał konkurs krajowy na rzeźbę do budynku szkolnego w Sant’Alberto di Ravenna. Od lat sześćdziesiątych jego twórczość śledził krytyk Giuseppe Marchiori, który w 1970 roku przedstawił go galerzyście Lucianowi Ravagnanowi. W 1972 roku został zaproszony na 36. Międzynarodowe Biennale Sztuki w Wenecji (grafika współczesna). W 1973 roku wziął udział w 10. Krajowym Quadriennale Sztuki w Rzymie (sytuacja sztuki niefiguratywnej), a rok później w 10. Międzynarodowym Biennale Sztuki Śródziemnomorskiej (Aleksandria, Egipt).

Nastąpiła seria wystaw indywidualnych: Wenecja, Mediolan (Galeria Pietra), Genua (Galeria Rotta), Graphic Gallery w Palm Springs (Kalifornia), Bolonia (Galeria La Loggia), Mediolan (Galeria Falchi), Monachium (Galeria Eichinger) i Nowy Jork (Randall Galleries). W 1977 roku uczestniczył w Arte Fiera w Bolonii, w Art Expo New York 1979, Wash Art 79, Expo Art ’79 w Bari, Art Expo 1980 w Coliseum w Nowym Jorku, Art 12 1981 w Bazylei (Szwajcaria), Arteder 1982 (Bilbao) oraz w Galerii Shada (Rijad, Arabia Saudyjska). W 1984 roku stworzył dziesięciometrową rzeźbę ustawioną przed budynkiem Provinzial w Münsterze (Niemcy). W 1990 roku wykonał czterometrową rzeźbę, znajdującą się dziś w Irlandii, podarowaną przez ambasadora Włoch dra Francesca Carla Gentile. W 1992 roku wziął udział w Międzynarodowym Triennale Sztuki w Osace w dziedzinie rzeźby i zdobył nagrodę Kolei Japońskich. W 1993 roku uczestniczył w Międzynarodowym Triennale Sztuki w Osace w dziedzinie malarstwa, a w 1994 roku — w dziedzinie grafiki. Trzy jego rzeźby znajdują się w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Ca’ Pesaro w Wenecji, a jedna w Galerii Sztuki Nowoczesnej w Rzymie. Oprócz Giuseppe Marchioriego, który z uwagą krytyczną śledził jego dzieło do 1980 roku, jego twórczością zajmowali się także inni krytycy, między innymi Giulio Carlo Argan, Toni Toniato, Elda Fezzi, Pierre Restany, Lara Vinca Masini, Enrico Crispolti, Umbro Apollonio oraz Maria Luisa Pavanini, która analizuje i śledzi jego pracę od 1970 roku.